week 16 Zaterdag 21 februari t/m donderdag 26 april 2004
02|03|04
Vertrek uit Laos naar Oostelijk Thailand, ons bezoek aan Matt in Chumponburi en herreniging met Bangkok (door annelotte)
DE OVERSTEEK
Op zaterdagochtend maken we de grensoversteek van Laos terug naar Thailand. Deze grens is niet bepaald ingericht op touristen. Het is absoluut niet duidelijk waar we ons moeten melden voor de stempeltjes en formuliertjes die bij het grensoversteken horen; iedereen lijkt hier gewoon door te kunnen lopen. Nadat we toch alle nodige stempeltjes verzameld hebben delen we samen met een amerikaanse vrouw en haar dochter (onze leeftijd) een taxi naar de dichtstbijzijnde stad. De vrouw blijkt een hele gave baan bij de UN in Laos te hebben en babbelt vlot en vrolijk Lao en Thai met onze chauffeur. We maken meteen gebruik van de situatie om haar nog eens flink wat vragen over Laos te stellen. Leuk om zo ter afsluiting nog een hoop nieuws te horen over het land waar we met zoveel plezier in hebben gereisd.
NIET TOURISTISCH THAILAND
En dan zitten we in Ubon Ratchatani; een flinke stad in Oostelijk Thailand. Alles is er weer wat we in Laos al dan niet gemist hebben: auto's, reclameborden, een mooie avondmarkt met heerlijke eetstandjes, betaalbaar internet, een ijssalon. Maar nergens touristen, nergens teksten in ons alfabet, en uitermate weinig mensen die engels spreken of er ook maar een iota van begrijpen. Welkom in niet touristische thailand! Zolang we simpele dingen doen (eten, slapen, rondlopen) gaat het prima, maar als we eerst een groepstaxi naar het busstation zoeken en daar vervolgens de juiste bus naar het kleine dorpje Chumponburi, gaat het wat minder soepel. Hoe meer je vraagt hoe minder je weet. De oplossing is uiteindelijk om maar een gokje te wagen en een bus in te springen om te kijken of ie de goede kant uit gaat. Vooral de lange bustocht naar Chumponburi (althans, dat hopen we) is daardoor wel wat ongemakkelijk. Af en toe stoten we weer een van de buschauffeurs aan: ' Chumponburi?' Soms krijgen we een bevestigende knik en een teken dat we geduld moeten hebben. Een volgende keer krijgen we een glazig gestaar en een vragende blik: 'chumponburi? Nog nooit van gehoord.'
En toch komt het allemaal goed en komen we 's avonds tegen negenen in het geplande dorpje aan. En dat is eigenlijk best een wonder volgens Matt, onze gastheer. Hij heeft al vaker vrienden op bezoek gehad, maar regelmatig belanden mensen eerst per ongeluk in een ander dorp of zelfs in een heel ander deel van Thailand.
BEZOEK AAN MATT
Voor de opmerkzame lezers: Matt hebben we leren kennen op het treinstation in Chaija vlak na ons meditatieretreat. Hij had het retreat ook gedaan en samen hebben we een paar uur op de trein gewacht. Daar volgde een uitnodiging van hem uit, om langs te komen in Chumponburi, waar hij al twee jaar als vrijwilliger in het peacecorps op een school les geeft en aan wat projecten werkt. Na onze aankomst is het meteen weer gezellig. We worden aan een tafel gezet met al zijn thaise vrienden die al flink wat borrels achter de kiezen hebben. Ze kunnen allemaal redelijk wat engels, dus er kan gezellig wat gepraat en vooral veel gelachen worden. Leuk om eindelijk eens wat meer van de thaise kant van Thailand te leren kennen. We eten nog een soepje (would you like some fresh blood in that?) en slapen bij Matt thuis.
De volgende dag hangen en lopen we met Matt rond in het dorp. Ook laat hij ons 'zijn' school zien, waar de kinderen ons geweldig interessant vinden en op aanwijzing van de lerares in de houding springen, ons Wai-en (thaise groet) en in koor ' hello, how are you?' roepen. 's middags wordt er gevoetbald door alle jongens uit de buurt en michiel kan een paar voetbalschoenen lenen en meedoen. 's Avonds gaan we weer met een hele groep uit eten. De vrienden van Matt staan erop alles te betalen. Dat is nou Thaise gastvrijheid, vertelt Matt. Hij is dol op Chumponburi en alle mensen daar en wil eigenlijk helemaal niet meer terug naar Amerika. Na voor anderhalvedag meegemaakt te hebben hoe aardig en leuk iedereen hier is, kunnen we ons dat heel goed voorstellen.
BANGKOK DOOR BEREISDE OGEN
En dan weer terug naar Bangkok. Eerst een vreselijk warme en lange busreis terug naar de hoofdstad en dan weer naar Kao San Road; de touristenbuurt. Grappig om hier na een dikke maand weer terug te komen. Alles lijkt al weer veranderd en we konden ons niet herinneren dat de buurt zo vol uithangborden hing en zo viezig was. Overal lijken nieuwe guesthouses en restaurant uit de grond gesproten te zijn. Ach ja, het reizigersgeheugen is blijkbaar erg selectief.
We genieten ook weer heerlijk van de luxe die de hoofdstad te bieden heeft en doen een hoop inkopen. Nieuwe boeken, aanvulling voor de medicijndoos en michiel weer een mooie stapel cd's. Zo bereiden we ons voor op weer een nieuw deel van onze reis. Op vrijdag nemen we namelijk het vliegtuig naar Nepal!
<< terug