Week 1: Dinsdag 11 t/m zondag 16 november
21|11|03
verblijf in Kota Kinabalu en beklimming van Mount Kinabalu (door: annelotte)
DINSDAG 11 NOVEMBER:
Op de tweede dag was het niet zo'n geweldig weer, dus we besloten maar niet naar het strand te gaan. We besloten de stad te verkennen. Vandaag bleek maar weer dat bij reizen vooral veel leren komt kijken.
Dat begon al met een poging een bus te nemen naar het lokale museum. Want als goede (optimistische) reiziger, reis je met het openbaar vervoer. De bushalte konden we wel vinden, maar het was totaal onduidelijk welke bus waarheen ging. Eerst de bussen goed bekijken: zou het ergens opgeschreven staan? Toen geprobeerd buschauffeurs aan te spreken; die begrepen er allemaal niks van en de mensen op straat evenmin. Uiteindelijk zijn we afgedropen en hebben we toch maar een taxi genomen. Het busje terug ging overigens wel goed!
Na het museum en wat rondwandelen in de stad waren we vastbesloten lekker maleisisch te lunchen. Overal wel stalletjes te vinden, maar we wilden nog wat voorzichtig doen ivm de bacterieen. In onze gids een paar interessante restaurantjes opgezocht en dan maar zoeken... en zoeken... en zoeken... En tsja, wat doe je dan, als je honger hebt en geen straat op je kaart blijkt te kloppen en geen (hygienisch ogend)restaurant vindbaar is? Ja, dan ga je dus naar de Burger King en bezweert elkaar dit nooit aan iemand thuis te vertellen.
's avonds bleken we al veel geleerd te hebben. We wisten een goed nieuw hotel te vinden, en kwamen precies terecht bij het restaurant dat we zochten. We hebben enorm lekker gegeten en geproost op de leerzame dag.
WOENSDAG 12 NOVEMBER:
's ochtends op: stralend weer!! Langleve het strand. Na het boeken van een trip naar MT Kinabalu (zie volgende dagen) weer terug naar hetzelfde eiland van maandag en ons daar met een paar boeken, wat te eten en wat snorkelmateriaal op het strand gevleid. De hele ochtend heerlijk genoten. We zouden om een uur of drie weer teruggaan naar de stad, dus we besloten tegen enen om het eiland eens verder te verkennen. We namen een wandelpad dat volgens de borden het eiland rondging. Maar zo ver zijn we niet gekomen. Na een paar honderd meter zaten er namelijk een paar aapjes op onze weg. Ik dacht nog: oohh wat schattig; aapjes!!! Maar die aapjes (langstaart makaaks) dachten niet zo schattig over ons. Ik weet niet of we wat verkeerd deden, maar we zijn door die kleine rotbeesten het hele pad terug naar het strand opgejaagd. Ik heb nog nooit zo hard gerend (michiel zei dat ik heel traag was). Achteraf is het allemaal erg grappig, maar vlak na de aanval kon ik er niet om lachen. Ik was door een van de aapjes gekrabt/gebeten in mijn arm. Op dat moment waren we heel erg blij dat we toch maar die dure rabies injecties hadden genomen voor vertrek. Daarna maar snel een arts opgezocht, die ons gelukkig kon geruststellen over de Rabies (is daar al jaren niet voorgekomen), mij een Tetanusprik gaf en ons nog allerlei tips gaf over leuke reisbestemmingen. Om de dag toch nog goed af te sluiten zijn we die avond eerst flink wat biertjes gaan drinken en daarna heel lekker gaan eten in een visrestaurant waar ze tigerprawns (soort hele grote gamba's) voor ons uit een aquarium hebben gevist.
DONDERDAG 13 NOVEMBER:
's ochtends op tijd op, want de reis naar Mount Kinabalu staat op het programma. We weten nog weinig van het langeafstandsvervoer hier in Maleisie dus we gaan extra vroeg naar het 'long distance' busstation. De verschillende busmaatschappijen staan daar met elkaar te concurreren dus we worden al op 100 meter afstand door een ticketverkoper gespot, die ons handig naar zijn bus begeleid. De bus vertrok pas een uur later, dus dat werd nog een tijdje wachten. We wilden onze tassen niet onbeheerd in de bagageruimte laten staan, dus moesten we in de hitte buiten blijven staan. Ondertussen wat met de busmensen gepraat en gezien hoe handig elke nieuwe reiziger werd ' binnengehaald' door de verkoper. Achteraf gezien hadden we beter ook het bagageruim zelf kunnen conroleren, want er moet daar iets onnoemelijks vies gelegen hebben: de afgelopen week hebben onze tassen zo'n vieze stank uitgestoten dat we ons er in slaapzalen voor moesten verontschuldigen.
De busrit zelf (met airco - godzijdank) was prima en duurde niet lang. Het enige bijzondere was, dat er eerst op de tv maleise popclips werden uitgezonden. Dat waren stuk voor mierzoete liefdesliedjes, waarbij in de clip een jongen en een meisje elkaar tegenkomen; even met elkaar praten; weer afscheid nemen en de rest van de clip in slowmotion van elkaar aan het dromen zijn. Niks geen Christina Aguillera hier!!! Opperste kuisheid. Daarom waren we daarna des te verbaasder toen als hoofdfilm Kill Bill werd gedraaid. Een film waar ongelofelijk veel en hard wordt gemoord. Dat kan dus blijkbaar weer wel hier..
Aankomst in het park was perfect: het mooiste park dat ik ooit heb gezien. En zo heerlijk koel, want het hoofdkwartier ligt op 1500 meter hoogte. Plotseling geen drukte, geen getoeter, geen muziek, alleen meer bloemetjes en vogeltjs (en helaas ook aapjes; maar die kwamen we gelukkig niet tegen) en een mooie Cabin voor ons tweeen.
VRIJDAG 14 NOVEMBER:
's ochtends vroeg op: de beklimming van Mt Kinabalu (4100 meter hoog; ongeveer de hoogte van de Matterhorn??) begint namelijk om acht uur. We krijgen met nog 5 andere reizigers (2 zweden, 1 Deen (Lars) een Amerikaan (Diego) en een Canadese (Lila) een gids. Er wordt die dag slechts 6 kilometer afgelegd, maar we steigen wel naar 3600 meter hoogte. Het pad is dus behoorlijk steil. Hoewel Michiel redelijk gemakkelijk de berg op trippelt (in mijn ogen) moet ik behoorlijk zwoegen: het is warm, het is hoog en het lijkt geen zes maar zestig kilometer (oke, en ik heb een conditie van niks).
Toch schieten we volgens onze gids erg goed op en halen we veel mensen in. Tijdens de trek omhoog moet de natuur prachtig zijn; zo staat in onze gids. In een korte tijd kom je door het sterke hoogteverschil door zes verschillende klimaten en bijbehorende begroeiing: tropisch regenwoud, nevelwoud, dennebos, alpine-begroeiingetc. Maar om eerlijk te zijn hebben we daar niet heel veel van meegekregen: we waren wat te druk met onszelf die berg op te sleuren. Vroeg in de middag komen we aan op het bergstation waar we zullen overnachten en we kunnen de rest van de dag heel goed gebruiken om uit te rusten. Na deze eerste dag kijk ik wat op tegen onze ' summit attempt' (zo noemen we het; dan klinkt het alsof het wat voorstelt). We zitten met Diego, Lila en Lars in een onverwarmde hut en hebben een hele gezellige middag en avond met ze. Met name Lars is al erg lang op reis en weet erg leuk te vertellen over zijn beklimming van de Kilimanjaro (veel kotsen) en zijn beroving in de Philipijnen (uitgenodigd bij mensen thuis, slaapmiddel in zijn soep, wordt wakker in een andere stad zonder geld en vreemd genoeg ook zonder boxershorts).
ZATERDAG 15 NOVEMBER:
om half drie 's nachts worden we wakkergemaakt door Lars: de tocht naar de top kan beginnen. Het is behoorlijk koud, dus we pakken onszelf in in drie shirts twee truie, een muts en een paar speciaal aangeschafte dikke handschoenen. En oh wat zijn we trots op onze prachtige mijnwerkerhoofdlampen die nu ontzettend goed van pas komen. Het is stikdonker en vanaf halfdrie zie je heel langzaam kleine lichtjes de berg op kruipen. Ook wij beginnen, maar na vijf meter ben ik al helemaal kapot. Geen conditie natuurlijk, maar vooral ook geen lucht: de hoogte speelt vooral mij behoorlijk parten; met Michiel gaat het stukken beter. Ik loop (kruip) dus vooral langzaam omhoog met andere mensen met mijn tempo. Eerst een oneindig lange trap met hoge treden (wat een workout!) en daarna over kale rots met behulp van een touw omhoog; terwijl een paar ratten je nieuwsgierig bekijken. De prachtige sterrenhemel maakt gelukkig alles goed. Michiel bereikt de top rond vijf uur 's ochtends, ik zo'n veertig minuten later. Victorie!!! En gelukkig precies zoals gepland vlak voor zonsopkomst. Op de top blijven we niet zo lang hangen, want het is er ontzettend koud. Maar natuurlijk maken we wat mooie foto's en slaan we onszelf op de borst voor deze prachtprestatie.
Helaas is die prestatie nog helemaal niet afgelopen en vind ik het vervolg niet echt prachtig: de rest van de dag wordt namelijk gebruikt om helemaal tot het hoofdkwartier terug af te dalen. En voor degenen die nog geen bergwandelingen gemaakt hebben: dalen is beslist taaier dan steigen. Tot aan ons nachtkamp gaat het nog prima. Het is nog vroeg en koel en de euforische stemming zit er nog wel in. Na een goed ontbijt daar gaan we door. Ondertussen hebben we gezelschap gekregen van twee nederlanders die al 16 maanden op reis zijn en ons gevraagd en ongevraagd van allerlei tips voorzien. Tegen de tijd dat we beneden komen doen de benen niet meer wat de hersenen willen. Gelukkig wacht daar onze Cabin weer op ons en een paar heerlijke bedden waar we de rest van de dag op liggen uit te blazen.
Het enige wat de rust nog tijdelijk verstoord is een groot insect met hele lange voelsprieten, vleugels en met een grote overlevingsdrang.
ZONDAG 16 NOVEMBER:
Nog een laatste rustdag. Eerst heerlijk uitgeslapen, dan onze spullen verplaatst naar de wat goedkopere slaapzaal van het park. Vervolgens naar het stadje tien minuten verderop gegaan om te pinnen. Vervoer krijg je hier door aan de kant van de weg te staan en een bus aan te houden. Dat lukt redelijk snel. Op de terugweg nemen we een taxi, waarvan de chauffeur aan de climbathon heeft meegedaan. Dat is een jaarlijkse run naar de top van Mount Kinabalu en terug. Hij deed het in een dikke drie uur. Het record ligt op 2 uur en 50 minuten. Onze eigen prestatie (exclusief de overnachting halverwege) van zo'n 14 uur valt daarbij wel in het niet. De hele dag brengen we heerlijk relaxed door in het park, al bemoeilijkt de enorme spierpijn onze wandelingetjes wel. De avond brengen we door in onze slaapzaal samen met onze drie kamergenoten, een australier en twee Amerikanen. Die twee laatste hebben een paar jaar in Japan gewoond en vertellen daar ontzettend leuk over. Nou deze relaxte rustdag hadden we wel even nodig. Want hierna, zo hebben we besloten, gaan we de jungle in met ' Uncle Tan'. Dat is ons tijdens onze beklimming en tijdens ons verblijf in Parc Kinabalu door ongelofelijk veel verschillende reizigers aangeraden. Dat hebben we wel ontdekt: in slaapzalen en tijdens trekkings kom je wel alle leuke mensen tegen en krijg je alle goede tips te horen. Dat gaan we tijdens onze reis dus veel doen.
<< terug