week 8 en 9 ma 29 dec. tot/met zo. 11 januari
15|01|04
Voor tijdens en na ons 10-daagse retreat in het Suan Mokkh klooster in Chayia (Thailand)
29/30 december: AANLOOP NAAR DE RETREAT (door annelotte)
Op maandag nemen we vanaf Koh Tao de boot terug naar Surat Thani. Een lange tocht van zes uur, maar de bootziektepilletjes werken weer erg goed, dus we suffen rustig de tijd door. Eenmaal in Surat nemen we ons intrek in een prettig hotel en doen we ons te goed aan meatlovers pizza' s, gebarbequeuede kippenpootjes en grote bekers cola: Nog eens goed consumeren voordat het 10 dagen lang niet meer kan.
Op dinsdag nemen we 's ochtends een lokale shared taxi naar Chaya, het plaatsje waar het retreat centre bij ligt. Daar nemen we snel intrek in het enige plaatselijke hotel: de mevrouw daar snapt meteen dat we ook voor het meditatieretreat komen: haar hele hotel zit al vol met lotgenoten. We gaan die dag alvast langs bij het retreat centre, maar we kunnen ons nog niet opgeven, dat kan echt pas de 31ste. Zo'n laatste avond van vrijheid (het retreat begint in feite al om vier uur 's middags op de 31ste) is een beetje vreemd en we beginnen 'm beiden wat de knijpen. We zijn dan ook erg blij als we tijdens ons avondeten gezelschap krijgen van een duitse meneer van een jaar of vijftig, die al vier keer eerder naar dit retreat is geweest. Hij weet al onze vragen te beanwoorden en het is een zeer welkome afleiding. Volgens hem is het enorm zwaar, maar is het wel heel belangrijk om de tien dagen uit te zitten, omdat je dan pas echt profijt van het retreat hebt. Vreemd genoeg vinden we zijn soms wat deprimerende berichten altijd nog beter dan de onwetendheid waarin we daarvoor waren. En hoe moeilijk het ook kan zijn: die duitse man komt toch mooi voor de vierde keer terug, en dat zegt toch ook wat?
Helaas slapen we ondanks de prettige avond nog erg slecht die laatste nacht. Een laatste uitspatting aan donuts voor het ontbijt en dan op naar het retreat centre voor de inschrijving. Na het lezen van een hoop regels, het inleveren van onze waardevolle spullen en paspoort en de inschrijving krijgen we nog allemaal een klein gesprekje met een van de leidinggevenden. Ze geven ons nog wat laatste tips over wat je moet doen als je het moeilijk krijgt bij het retreat. Daarna kunnen we onze spullen naar onze kamers (cellen) brengen en hebben we nog een paar laatste uurtjes vrij. Om vier uur 's middags worden we welkom geheten door de retreatleiding en door de Abbot van het klooster waar het retreatcentre bij hoort. Na een rondleiding (vanaf nu zitten en lopen de mannen en vrouwen gescheiden) en een eerste meditatieinstructie worden we al om acht uur naar bed gezonden. Morgen begint dag 1 om 04:00 uur 's ochtends. Helaas wordt er de hele nacht flink wat vuurwerk afgestoken. Je zou bijna vergeten dat het oudejaarsavond is. Bovendien draagt de onwennigheid aan onze slaapcel en de gedachten aan de tien dagen die voor ons liggen niet bij aan een geweldige nachtrust.
1 t/m 10 januari: DE RETREAT
ALGEMEEN (door Michiel)
Lot en ik hebben 10 dagen niet met elkaar gepraat en de hele retreat dus totaal anders ervaren. Daarom hebben we allebei apart iets over onze ervaringen op papier gezet. Hier kort nog wat algemene info over de retreat. Het is een 10-daagse meditatietraining waarin je kennismaakt met het Buddhisme en niet onbelangrijk niet mag praten. Het idee is dat je pas echt tot rust komt als je geen externe afleiding hebt en dat je ervaart hoe dat nu eigenlijk is. Deelnemen aan de retreat kan je de volgende voordelen opleveren:
-je leert jezelf kennen. doordat praten, boeken, muziek en ander vermaak verboden zijn, heb je geen enkele afleiding van je eigen gedachten
- dankzij de meditatietraining kun je je concentratievermogen verbeteren, bovendien leer je daardoor hoe je gedachten meer onder controle kunt krijgen
-Hoe vaak in je leven krijg je nou de kans om 10 dagen niet te praten en in totale rust door te brengen. een mooie kans om je leven eens te overdenken
Het programma ziet er als volgt uit:
4.00 opstaan
4.30 lezing
4.45 meditatie (zittend)
5.15 yoga
7.00 lezing over buddhisme
7.30 meditatie (zittend)
8.00 ontbijt en vrije tijd (onder andere voor
toegewezen klusjes)
10.00 lezing over buddhisme
11.00 meditatie (lopend of staand)
11.30 meditatie (zittend)
12.00 meditatie (lopen, zittend of staand)
12.30 lunch + vrije tijd
2.30 meditatie instructie + meditatie (zittend)
3.30 meditatie (lopend of staand)
4.15 meditatie (zittend)
5.00 Chanting
5.30 loving kindness meditation
6.00 thee + vrije tijd
7.30 meditatie (zittend)
8.00 groepswandel meditatie
8.30 meditatie (zittend)
9.00 naar bed
9.30 licht uit
Het lijkt een erg druk programma misschien, maar in de praktijk is het vooral mediteren en soms een lezing of pauze. Toch zit het programma erg slim in elkaar, de blokken zijn nooit erg lang, waardoor je mooi door de dag heen wordt geholpen. Op de 9de dag is er geen programma, dan zijn er blokken van 3,5 uur die je dan maar zelf moet invullen, als het maar met meditatie is. Erg zwaar voor veel mensen, omdat juist die lezingen zo'n welkome afwisseling zijn.
RETREAT VAN ANNELOTTE
Het begin
Tsja daar zit je dan ‘s avonds voor aanvang van het retreat in je kamertje. Nou ja, een soort betonnencel met daarin alleen een hele grote houten tafel met daarop een soort los houtblok. Verrassing!!! Dat zijn dus respectievelijk je bed en je kussen.. Angstvallig check ik alle betonnen wanden, plafond, vloer en alle kanten van mijn ‘meubilair’ op spinnen, duizendpoten, slangen, gekko’s en schorpioenen, want er is ons verteld dat die hier nog wel eens je kamer bezoeken of er hun permanente intrek hebben genomen. Hoewel slangen, gekko’s en schorpioenen met veel ‘loving kindness’ verwijderd mogen worden, zijn we verzocht spinnen met rust te laten (hoe groot en harig ze ook zijn). Want: ‘wij zijn bij de spin te gast en niet andersom, en als je ze buitenzet komen ze toch weer terug naar hun woonplaats’. Met grote blijdschap stel ik vast dat mijn celnummer 138 geen vaste bewoners heeft. En gelukkig blijven te enge bezoekers me gedurende het hele retreat bespaard. Het duurt echter een paar dagen voordat ik de grote inspecties achterwege laat.
De nachten en ochtenden
Hoewel ik de eerste nacht amper slaap (probeer eens een lekker slaaphouding te vinden op een houten tafel) went alles verrassend snel. We krijgen maar zo’n zes uur slaaptijd per nacht, maar door alle meditatie en rust overdag is dat meer dan genoeg. Na twee dagen wennen is om vier uur ‘s ochtends opstaan ook helemaal niet ellendig meer. Sterker nog: het is wel lekker koel en rustig. Het enige wat je hoeft te doen is je tanden te poetsen, je in je kleren te hijsen en naar de meditatiehal te gaan. Geen make-up sessies, geen kledingkeuze, geen eitjes bakken of krantjes lezen: want dat is allemaal afgeschaft: eigenlijk erg prettig zo.
De ochtendlezingen bevallen me prima. Het gaat bijna altijd over iets interessants en je hoeft niks anders te doen dan op te letten en stil te zijn. Daarna even mediteren, en vervolgens iets wat ik enorm ben gaan waarderen: twee uur yogales. We krijgen de les van een ongelofelijk lief thais vrouwtje dat ons elke ochtend vraagt of het nog goed met ons gaat. Niet antwoorden natuurlijk, want dat mag niet, dus ik probeer maar vriendelijk naar haar te stralen. De Yoga bevalt me zo goed dat ik een van de laatste ochtenden al onze oefeningen opschrijf zodat ik na het eind van de retreat door kan gaan. Ik vraag me tijdens de les wel af en toe af wat michiel nou van yoga vindt (hij heeft les in een andere hal). Ik weet dat hij niet de lenigste is en vraag me af of hij zich in dezelfde houdingen weet te krijgen als dat van ons wordt verwacht.
Ontbijt en Lunch
Op dag 1 wordt voor ons ontbijt rijstesoep geserveerd en hoewel ik flink mijn best doe het goedje smakelijk te vinden, geef ik het na een paar happen op. De rijstesoep blijkt echter voor de volle tien dagen elke ochend op de agenda te staan. Gelukkig staat er ook altijd een schaal met komkommer en bananen klaar, dus vanaf dag drie is dat mijn ontbijt. En dat bevalt me prima (ben al lang blij dat ik de rijstesoep kan ontwijken). Ook bij de lunch is al het eten vegetarisch en hoewel het zeker niet vies is, kan ik niet zeggen dat ik altijd van de eetmomenten geniet. Veel doorgekookte groenten, zilvervliesrijst, tofu en geen zout: heel gezond allemaal. Bovendien beginnen we elke maaltijd met een zogeheten ‘ foodreflection’. Dat doen alle monniken in Thailand ook en het komt erop neer dat je plechtig belooft niet van je eten te genieten en het alleen te gebruiken om je lichaam in stand te houden. Ik moet zeggen dat het een goede afvalmethode is, want daarna smaakt het eten daadwerkelijk minder goed.
Avondeten is er niet (alleen een drankje, vaak warme chocolademelk!) en grappig genoeg mis ik dat al vanaf dag 1 helemaal niet. Omdat je de dagen heel rustig doorbrengt heb je gewoon heel weinig eten nodig. Op dag negen demonstreren ze dat door ons alleen om acht uur ‘s ochtends een ontbijt te geven en de rest van de dag alleen twee keer een drankje. Ik merk er niet eens wat van. Best leuk om op zo’n manier te zien in wat voor een vastgeroest eetpatroon je zit en hoeveel je normaliter in je mond stopt dat je helemaal niet nodig hebt.
De Pauzes
De ontbijt, lunch en avonddrankje hebben we telkens een pauze waarin we wat klusjes kunnen doen en waarin we kunnen douchen, wasjes kunnen doen, onze kamer kunnen opruimen, etc. Het mooie van de eenvoud van dit retreat en alles eromheen is, dat je daar telkens heel snel mee klaar bent: je kamer hoef je niet op te ruimen, want daar ligt toch niks in, je bent geen uren met je uiterlijk bezig, want dat mag niet en je draagt dagelijks praktisch dezelfde paar kleren die gemakkelijk zitten en alles goed bedekken, dus je hebt zelden een volle wastas. Bovendien mag je tijdens de retreat niks lezen of schrijven, dus ook daar kan je je pauze niet mee vullen.
Omdat ik ondanks de afwezigheid van ongedierte in mijn kamer me er toch niet echt gezellig thuis voel, betekent dat voor mij dat ik na de nodige werkjes maar wat over het mooie terrein ga rondwandelen, een beetje naar de vissen in de vijver of de mieren op de weg ga staan kijken, of dat ik nog wat oefen met mediteren. Tot mijn grote verbazing blijken met mij nog vier andere mensen datzelfde idée te hebben gekregen. Maar waar is de rest? Stiekem toch aan het lezen of naar muziek aan het luisteren, aan het slapen??? Het is me een raadsel. Gelukkig vermaak ik me prima, zo samen met de bomen en het gras.
De Dammatalks
De Dammatalks - zeg maar lessen over het buddhisme- vind ik eigenlijk allemaal geweldig. De verschillende mensen die ons toespreken vind ik allemaal enorm interessant en erg grappig. Behalve wat meer theoretische kennis over het buddhisme, het ontstaan en de overeenkomsten met het christendom, wordt ons vooral veel verteld over hoe je (volgens de buddhistische leer) een gelukkig leven kan leiden zonder al te veel problemen. Er wordt met name door een geweldige non die jarenlang professor aan een universiteit is geweest (toen was ze nog leek) haarscherp uiteengezet hoe de westerse wereld op sommige punten inelkaar zit en wat daar volgens de buddhistische leer, maar vooral ook volgens simpele logica mis mee is. Meestal zit ik op het puntje van mijn kussen/krukje. Het geeft ongelofelijk veel stof tot nadenken en ik moet eerlijk zeggen dat dat niet altijd bijdraagt aan de meditatiepogingen (dan moet je juist nergens aan denken). Ik ben het met lang niet alle dingen eens die er gezegd worden, maar regelmatig kom ik tot de conclusie dat ik over veel dingen nog nooit eerder heb nagedacht en dat er in wat er gezegd wordt veel waarheid zit, ookal wil je dat soms liever niet.
Het mediteren
Als ik íets heb geleerd deze tien dagen is dat mediteren écht iets voor mij is en dat ik er nog niet zo goed in ben. De grootste ‘vijand’ van een goede meditatiesessie is namelijk wat ze hier een ‘monkeymind’ noemen. Dat zijn een stel hersenen die continu van de ene naar de andere gedachten springen: vooral met herinneringen en de toekomst bezig zijn, maar erg weinig met het nu. Nou ben ik gezegend met een erg actieve monkeymind, dus ik heb nogal wat werk te verrichten. Gelukkig lukt het me prima om lang stil te zitten, vooral later in de retreat als ik wat meditatiehoudingen heb gevonden waar mijn benen niet van afsterven. Maar dan alleen maar ademen en nergens anders aan denken… Ach soms gaat het heel goed, en soms gaat het dagen lang helemaal bagger. En dat kan best frusterend zijn en dan duren die dagen ook héél erg lang. Tijdens het worstelen met de oefeningen, kom je jezelf toch best een paar keer goed tegen. Zo merk ik na een paar dagen, dat ik het vreselijk vind geen idee te hebben hoe goed of slecht het met de anderen om me heen gaat. Ik heb namelijk dringend behoefte aan vergelijkingsmateriaal. Een ander belangrijk obstakel voor mij was, dat ik met name de eerste dagen telkens met een doel (bereiken van bepaalde meditatiestadia) aan de meditatie begon, maar als je telkens verwachtingen meeneemt, dan kan je je niet helemaal ontspannen: en dat is nou net nodig voor een goede meditaie. Het loslaten daarvan heeft me best een paar dagen gekost.
Maar ik weet nu in ieder geval wel dat de ideeen acher mediteren en achter mindfullness (tijdens je bezigheden, bijvoorbeeld een gesprek of een klusje, continue dáár zijn met je gedachten en nergens anders) en de technieken die erbij horen echt nuttig voor mij kunnen zijn. Het kan het leven stukken eenvoudiger, probleemvrijer en leuker maken. En het idee, dat je daadwerkelijk je gedachtenpatronen kan veranderen, en daarmee je zelfbeeld en bepaalde karaktertrekken: dat vind ik helemaal geweldig!
In je eentje
Tsja en al die tien dagen praat ik dus met helemaal niemand: want dat is regel nummer 1. Tot mijn verbazing vind ik dat geen probleem, ik heb geen behoefte om al mijn gedachten maar te spuien of zo. Maar ik vind het wel heel erg gek om Michiel honderd keer per dag tegen te komen en dan.. ja, maar een beetje vriendelijk tegen hem te glimlachen of de andere kant op te kijken of zo. Gek om tien dagen lang niet te weten hoe het met ‘m gaat en wat ie denkt en hem ondertussen wel te zien rondlopen. Helemaal gek als je net twee maanden lang 24 uur per dag ongeveer alles met elkaar gedeeld hebt..
Alles went
Maar alles went eigenlijk wel en hoewel het sommige dagen wat minder goed gaat dan andere, blijf ik me altijd wel prima voelen en denk ik zeker niet aan ophouden. Aan het eind van de retreat blijkt dat zo’n 30% van de groep (100 man?) is gestopt en dat dat een normaal percentage is. Op de laatste avond kon iedereen ook zijn ervaringen even spuien en er zitten zoveel mensen tussen die gewoon tien dagen in een emotionele achtbaan zitten. Dan is het natuurlijk des te knapper als je de hele retreat toch uitzit.
Wat dat betreft heb ik niet het gevoel dat ik het erg moeilijk heb gehad. Sterker nog ik heb er heel veel van geleerd en regelmatig ook enorm plezier gehad (red: dit schrijf ik wel vijf dagen na afloop va de retreat, ik vergeet snel!). De komende tijd zal wel langzaam duidelijk worden wat ik nou meeneem van deze retreat en wat niet. Want laat een ding duidelijk zijn: op zo’n retreat krijg je wel degelijk dingen te horen en leer je dingen over jezelf die je meest fundamentele aannames en keuzes in je comfortabele leventje flink ter discussie stellen. Gelukkig vind ik dat een enorm interessante uitdaging en heeft dat (tot nu toe) nog geen emotionele instabliteit of ander ongemak opgeleverd. gelukkig blijkt michiel wel op diezelfde lijn te ziten dus we hebben voor de rest van de reis meer dan genoeg stof om over te praten, discussieren over na te denken en een hoop nieuwe boeken te kopen en te lezen. Ik ben ongelofelijk blij dat we die retreat gedaan hebben en hebben uitgezeten. Het was een geweldige ervaring.
RETREAT VAN MICHIEL
10 dagen stilte, 10 dagen niet lezen, geen muziek, geen tv en bovenal niet praten. Dit vooruitzicht maakt me de dagen vantevoren toch wel zenuwachtig. 10 dagen is ook zo ontzettend lang, bovendien heb ik geen idee wat voor effect het op me zal hebben.
Nu, achteraf, is het moeilijk om te beschrijven hoe het nou echt geweest is. Ik richt me maar even vooral op wat ik ervan geleerd heb, anders lezen jullie hetzelfde als bij Lot.
Ik zou het in de volgende kernwoorden kunnen omschrijven: om 4 uur op, 's ochtends vieze rijstsoep, een kamer die lijkt op een cel met een stenenbed en een houten (!) kussen, geen avondeten en ontzettend lange dagen. Maar ik zou het ook als volgt kunnen samenvatten: prachtige natuur, rust, vogeltjes, uitdaging en interessante toespraken. Dit geeft meteen een totaal ander beeld van hoe ik het heb ervaren.
Precies dit verschil is een van de grootste lessen die ik uit dit retreat gehaald heb: alles is relatief. Ik kan daadwerkelijk kiezen om alles wat ik doe op een negatieve of op een positieve manier te ervaren. Als ik somber ben komt dat dus niet door de omstandigheden, maar door hoe ik besluit me te voelen. In het begin lijkt het onwaarschijnlijk dat je op zo'n sterke manier je gedachten kunt controleren, maar dat komt dan ook omdat ikhet ook nooit echt heb geleerd.
Meditatie heeft precies dit tot doel. Meditatie is simpelweg je voor langere tijd op 1 ding concentreren (de ademhaling in ons geval). De eerste dagen merk ik hoe weinig controle ik eigenlijk heb over mijn gedachten. Al na enkele seconden dwalen mijn gedachten af naar iets anders, zonder dat ik dat wil. Volgens de vele sprekers is de reden hiervoor, dat onze hersens in het dagelijkse leven ook zo ontzettend veel impulsen krijgen, dat het bijna onmogelijk is om je rustig op 1 ding te concentreren.
Dit maakt voor mij ook meteen duidelijk waarom we 10 dagen niet mogen praten of andere afleiding mogen zoeken. Het is noodzakelijk, omdat je anders niet kan leren hoe je grip moet krijgen op je gedachten. Na een paar dagen merk ik al dat er minder gedachten door mijn hoofd spoken en dat ik me makkelijker kan concentreren. Het geeft een heel apart gevoel. Bijna elke dag zie ik in de omgeving dingen die me eerst niet eens zijn opgevallen, omdat ik er simpelweg geen aandacht aan besteedde.
Een van de boodschappen die ik dan ook duidelijk heb meegekregen is: leef in het nu. Denken over gisteren of morgen is zinloos. Voor mezelf merkte ik dat heel duidelijk ten aanzien van de tijd. De eerste dag was ik echt het programma aan het aftellen. Om tien uur 's ochtends bedenk ik me hoeveel we al niet hebben gedaan en hoe ongelooflijk lang de dag nog duurt, en dan is het nog maar dag 1! Elke dag heb je bovendien zo'n 6 uur vrije tijd die je zelf moet besteden en in het begin wist ik niet wat ik er mee aan moest. Je ziet iedereen geforceerd bezig blijven: drie keer per dag douchen, 4 keer per dag tanden poetsen, elke dag wassen, kamer opruimen, etc.. Allemaal om maar niet niks te doen, zo erg zijn we eraan gewend om onze hersens full-time bezig te houden.
Al snel merk ik hoe zinloos het eigenlijk is, op deze manier wordt het een heeeeel lang retreat. In ieder geval leuk om te merken dat het lukt om niet meer vooruit of terug te kijken. Ik denk alleen nog maar aan wat ik op dat moment aan het doen ben en opeens gaat de tijd een stuk sneller.
Deze instelling maakt het echter niet tot een makkelijke ervaring. Niet praten voor zo'n lange tijd is bizar en eigenlijk onnatuurlijk. Het feit dat we geen avondeten kregen, maakte gek genoeg bijna geen verschil. Je kan prima met alleen ontbijt en lunch de dag doorkomen, toch grappig om te ondervinden. Zelfs aan het opstaan om 4 uur 's ochtends blijk je eigenlijk heel snel te kunnen wennen. Je merkt tijdens zo'n retreat dus echt dat je meer kunt dan je denkt.
Ik was bang dat ik mijn boeken en mijn muziek erg zou gaan missen. Uiteindelijk viel dat ontzettend mee. Het is leuk om te merken hoe onbelangrijk dit soort dingen uiteindelijk zijn. Je denkt dat je een biertje nodig hebt 's avonds om je prettig te voelen, of een krantje, of een muziekje, maar uiteindelijk kan je ook prima zonder al die dingen. Het geeft een erg goed gevoel dat je ook gewoon echt alleen kunt zijn. De laatste dagen duurden desondanks erg lang. Het idee dat we er bijna waren en ik weer met Lot kon praten, maakten het een zware eindsprint.
Ben ik Buddhist geworden? Nee, al is het een erg interessant geloof, met heel aparte invalshoeken. Kan ik een retreat aanbevelen? Als je bovenstaande hebt gelezen lijkt het duidelijk, ja. Toch zijn er ook ontzettend veel mensen gestopt en hadden heel veel mensen het erg zwaar. Het verschilt natuurlijk enorm per persoon hoe je het beleeft. Als je flinke persoonlijke problemen hebt, komen ze onherroepelijk naar boven. De vraag is alleen of dit zo erg is. Iedereen die ik achteraf sprak was in ieder geval erg blij dat hij/zij het had gedaan. Het is in ieder geval een uitdaging.
ZO. 11 JANUARI NA DE RETREAT (door Miciel)
We hebben het gered! Heerlijk om weer met Lot te kunnen praten. We zijn al 2 maanden op reis en het is dan ook vrij bizar om niet met elkaar te kunnen praten na al tijd dat we elkaar zo intensief zagen. Heerlijk om eindelijk aan elkaar te vragen hoe we al die dingen hebben ervaren. We maken groepsfoto's en raken aan de praat met een aantal andere deelnemers. We blijken allemaal precies dezelfde mensen irritant te hebben gevonden, heerlijk om eindelijk weer eens lekker te klagen!
We krijgen nog een rondleiding over het beroemde Suan Mokkh klooster van monnik Medi. Een geweldige, vrolijke man die alleen maar grapjes maakt die een monnik niet altijd mag maken volgens mij.
We hebben dan wel enigszins gemerkt dat je ook best zonder een heleboel materiële dingen kan, dit weerhoudt ons er niet van om goed te genieten van biertjes, cola, internet, vlees (!) en bellen naar huis. We kijken daarnaast al erg uit om eens goed te gaan shoppen en consumeren in Bangkok. Sommige deelnemers gaan daadwerkelijk proberen om hun consumptiedrang wat in te perken. Lot en ik voelen daar niks voor, het is bovendien verspilde moeite voor ons.
We wachten 's avonds een paar uur op het station van Chayia op onze trein naar Bangkok en jawel: we missen onze trein. Mijn wekker is achter gaan lopen, waardoor we niet in de bewuste trein zijn gestapt! We moeten bijbetalen en kunnen een nachttrein nemen die een paar uur later gaat en bovendien alleen stoelen heeft!!
Meteen een goede kans om ons positieve denken in de praktijk de brengen zeg maar. Het lukt nog erg goed ook, we laten ons niet chagrijnig maken en raken aan de praat met Matt, een Amerikaan die ook aan het retreat heeft deelgenomen. Het blijkt een ontzettend aardige jongen te zijn, die ons meteen uitnodigt om langs te komen in zijn huis in Oost Thailand. Hij werkt daar namelijk 2 jaar voor het Peace Corps en helpt o.a. met het oprichten van bedrijfjes en het organiseren van Engelse les. We nemen de uitnodiging van harte aan, een mooie kans om echt de binnenlanden van Thailand te ontdekken. Zo zie je maar, uit op een tegenslag volgt meteen weer iets goeds.
De komende periode verblijven we in wereldstad Bangkok. Hoogste tijd om weer eens flink veel vlees te eten, naar de bioscoop te gaan, inkopen te doen en vooral om even te relaxen..
<< terug
