Waarin we ons staatsburgerschap maar eens op het spel zetten...
I ran, I ran so far away – Iran 25 mei-1 juni 2008
10|06|08
Waarin we een chador passen. En de toekomst voorspellen.
Lurelei,
Omdat we toch graag de as van het kwaad bezoeken dit jaar en friendin Liseke spontaan een ontdekkingsreisje naar Iran organiseerde, togen betere helft en ik met 12 anderen met Iran Air naar Teh’ran. De vlucht op zich was al retegezellig want de Iraniërs vertellen graag (vol trots) over hun land. En de onovertroffen Mo –medewerker in het Tropenmuseum- was onze gids.
Zoals good ole Inez J. al had gewaarschuwd, bij de landing moesten de vrouwtjes de hoofddoeken op! (Vreemd genoeg, op de terugreis gingen ze niet af toen de deuren dichtgingen, maar pas bij landing op Schiphol). Om een uur of 1 langs de strenge doch rechtvaardige dounanier en we waren in no time in het Lala hotel. En ook weer weg in no time want om 06.00 vlogen we door naar woestijnplaats Yazd.
Even wat over de groepsdynamiek. Trouwe lezertjes weten dat ik niet erg van de groepsreizen ben. Welnu, het is weer niet meegevallen. 6 mannen, 8 vrouwen, en wat waren de mannen –behalve Mo, Ton en Ali– weer dominant. Ik heb allerlei captains of industry flink lopen afzeiken en zij mij. De dames waren ok. Nieuwe A-friendin in de persoon van journaal redacteur Monique van H. (nr. 2). Ik heb een zwak voor iedereen met een verslaving en M. heeft er meerdere.
We zaten in een prachtige carvanserai in Yazd, met binnenplaats en rechthoekige vijver. Schitterend, maar hetl kon het captain C’s goedkeuring helaas niet wegdragen. We bezochten architectuur-studenten die ijverig tekenden op de binnenplaats van de moskee, al tekenden ze heel wat anders... We werden gefilmd. Ik weet overigens zeker dat we niet zijn gevolgd op onze reis (i.t.t. Inez).
We beklommen een prachtige berg, voorheen buiten de stad, nu bijna in een buitenwijk gelegen, bij een heilige begraafplaats voor oude koningen.
’s Middags ontstemd, toen we langs een coffeeshop reden alwaar een reclamebord voor het beroemde lieve vogeltje Tweety de gevel ontsierde. Maar het was Nazi Tweety...? Dus ik meteen, ‘zie je wel, die Iraniërs deugen niet.’ Tot Mo me lachend vertelde dat ‘nazi’ in het Farsi ‘lieve’ betekent. Oh, well. Betere helft nam een schitterende foto (hij wordt steeds beter, die helft van mij).
We gingen ook nog naar de avondmarkt en het worstelen kijken, dat was vaag en we raakten onderweg naar het avondeten een deel van de ploeg kwijt (waaronder betere helft...).
Ook was er veel paniek over mijn vegetarische aberratie. Alsof dat mijn enige illegale aberratie in Iran is...
Van Yazd met de bus naar Shiraz. Geheel in lijn met de traditie bijna de volledige 5 uren doorgeslapen. Dus het mooie berglandschap gemist. Wat een prachtstad, Shiraz. We vermaakten ons prima, vooral in het paleis van de khalief waar het hoogtepunt een fototentoonstelling was met de ceremonie in 1931 waarbij alle vrouwen hun sluier afdeden. Oh well II. In een moskee moesten de vrouwen waarlijk in burka, wat koddige contrasterende beelden opleverde.
En de Iraniërs? 'Ach, wat zou jij doen?' vroeg ik me af. De meerendeels jongeren lopen er heel hip-hop bij en ik gluurde naar zeer pikante plaatjes op hun mobiele telefoons. De meisjes zijn volgens mij niet minder modern. Ik zag ze exacte vakken studeren en niet bescheiden doen. Wel moeten ze helaas bedekt over straat. Vaak zie je wat er onder zit, maar het blijft idioot. En bij de wat ouderen kun je ook duidelijk het verschil zien tussen de oude middenklasse en de reli’s. Dit werd nog wel het best vertolkt door een fantastisch leuke oude man, die zijn hele BBC repertoire voor ons zong. Met als sluitstuk Tom Jones. Sex Bomb kende hij niet. We besloten de avond met een klein feestje in een plaatselijk resto met ontroerde en blije Iraanse vrouwen.
Op naar Isfahan. Een hoogleraar Engelse taal (in smaakvolle grijzen chador) vertaalde een gedicht. Een parkiet had het uitgezocht... Mijn toekomst ziet er bijzonder rooskleurig uit. Ik was weer helemaal blij. Vooral ook met de brug van de 33 bogen, waar iedereen flaneert alsof het 1978 is in plaats van 2008...
Isfahan zien en dan sterven, wat een prachtige stad en vooral de vrouwenmoskee was subtiel. We mochten hier overigens overal ‘in’.
Op de markt was het crisis en Monique en ik togen naar een koffiehuis, waar zij de enige vrouw was tussen allerlei dronken soldaten...
Een feestje dat wij –zonder alcohol– bouwden in de plaatselijke coffeeshop bij het oudste en zogenaamd beste hotel van Iran, Abassi (was niet onder de indruk), ontaardde in een bijna-inval, toen een verklikker er voor zorgde dat politie en ME binnenstormden. Dansen mag kennelijk niet van de zedenpolitie, tot verdriet van een aantal voorbijgangers die lachend naar binnen hadden gekeken, maar niet durfden binnen te stappen. Mariëtta doet nog steeds aan dirty dancing, ddww.
In Teh’ran werden wij door een ‘student’ in de metro aangespoken. Met een ostentatief kruis om zijn nek. Hij zei dat hij uit Egypte kwam en door Iran reisde, maar alle Iraniërs haatte? Vaag. Ik kwam al snel tot de tussen-conclusie dat dit een informant moest zijn... We raakten hem niet meer kwijt, ook niet op het martelaren-kerkhof. Hij bleef de godganse dag bij ons... Gezellig. Not.
Minder was dat het Lala hotel was omgetoverd tot een broedplaats voor de reli-fundi’s. We werden verwelkomd door een banner met daarop de wervende tekst ‘the commemoration of the heavenly departure of his holiness the I. Khomeiny).
Mmm. Heel gezellig gegeten met een Iraans echtpaar dat in Rome woont (hun zoon in LA en met hem ga ik volgende week lunchen) en toen was het alweer tijd voor onze eigen heavenly departure...
Dit keer een conclusie: de mensen in Iran zijn echt fantastisch, open, geestig en toegankelijk. Dat staat overigens ook in de reisboekjes. En de sites zijn wonderschoon. Dit land heeft zoveel potentie. Het regime zal wel niet eeuwig aan de macht blijven...
Aan de protesterende studenten in Iran draag ik mijn laatste i-pod motto op: ‘I need everybody report to the dancefloor… right… Now! (Control Yourself, LL Cool J).
Ik noem het een dag, nu, want ga weer naar Finland, Vlieland en LA en daarover hebben jullie al alles gelezen. Misschien later. Voor nu, oogjes toe en snaveltjes dicht. Dag lieve kijkbuiskinderen,
(No more) Search(ing)
