Back in Thailand
02|12|03
Maar eerst nog even onze Vietnam avonturen......
Ok, waar was ik gebleven. Het is al weer zo lang geleden dat ik wat heb laten horen, maar dat kwam vooral omdat het internet in Vietnam zo traag was dat ik al een uur nodig had om een paar mailjes te lezen en dan had ik dus al geen zin meer om nog te schrijven.
Inmiddels zijn wij terug in Thailand en genieten van onze laatste week aan het zwembad van een resort in Krabi, in Zuid Thailand, want ja, we moeten echt even uitrusten en bijkleuren, want dat zal in ned. wel niet meer lukken voorlopid behalve bij de Sunday's!!!! Al lazen wij net in de krant dat het in NL super mooi weer is, dus wie weet......
Goed, wij waren dus in Ho Chi Minh stad aangekomen op 11 mei. De eerste dag daar wilden wij naar een aantal musea en een tochtje door de stad maken. In eerste instantie lopend, maar een aardige cyclo driver haalde ons over gebruik te maken van zijn services. Dus naast de twee dingen die wij wilden zien zouden we nog een tocht maken langs een aantal andere sites in de omgeving.
Na weken droog weer begon het na 5 minuten in de cyclo te plenzen, dus wij eerst onder een zijltje en later toch maar even gestopt om te schuilen tot het wat droger werd. Eigenlijk was dat best leuk, want dat gaf ons even de tijd om te praten met de ene cyclo man, die erg goed engels sprak. Hij wist ons van alles te vertellen over de corruptie in Vietnam, die ongetwijfelt het ergste is voor Vietnamezen van de voormalig zuid Vietnamese kant (de gevochten hebben met de amerikanen), omdat zij sinds die oorlog door noord vietnam gewonnen is zwaar onderdrukt worden. De verhalen zijn dat zij eerst voor jaren in heropvoedingskampen zijn geplaatst en toen dat voorbij was is hun staatsburgerschap en alle papieren en titels ontnomen, waardoor zij nooit meer in staat zijn een normaal leven te lijden. Zonder staatsburgerschap kunnen zij niets, geen baan zoeken, huis kopen, noem het maar op. Het schijnt dus ook dat een zeer groot deel van de cyclodrivers voorheen doktoren, diplomaten etc. waren en nu alleen nog maar een cyclo kunnen berijden om aan geld te komen.
Het verhaal van onze cyclo-man ging lang niet zo ver dat wij al deze details uit konden vinden, maar hij liet duidelijk merken dat hij aan de zuid vietnamese kant had gestaan en zeer anti Ho Chi Minh was en dat hij daar niet alleen in was. Tegen de corruptie was volgens hem niets te doen, omdat je in Vietnam overal toestemming van de politie voor nodig hebt en je daar altijd voor moet betalen. Doe je dat niet dan kan je niets meer.
Maar goed, de regen verminderde wat dus wij vervolgden onze weg langs de riverside en een tuin met heel veel bonzai bomen, vooral gemaakt voor competities, dus hele moeie en vooral erg oude, want het duurt jaren voor ze een beetje groot zijn en de vorm hebben gekregen die nodig is om mee te kunnen doen.
Het oude postkantoor van Saigon (gebouwd in 1886) staat er als nieuw bij, alles wordt zeer goed onderhouden en geschildert, waardoor je zo zou zeggen dat het pas een paar jaar oud is. De originele vloer ligt er nog in en is hier en daar gevuld met cement waar tegels ontbreken.
Het reunification palace is een van de main sites van HCMC en terrecht. Het is een paleis dat gebouwd is voor de prime minister tussen 1961 en 1964. Hij was helaas al dood toen het klaar was, maar daarna is het eerst gebruikt door de Zuid Vietnamese regering, die het de naam Independence Palace gaven en na de inval van de Noord Vietnamesen ergens rond 1975 hebben zij het de naam Reunification Palace gegeven. Het is niet lang meer officieel gebruikt, en nu dus vooral als museum te bezichtigen, al worden er af en toe officiele vergaderingen gehouden en bedrijven (of anderen die het kunnen betalen) kunnen het afhuren voor dinners en feesten.
Goed, het paleis is in 1961 ontworpen door een Vietnamese architect geschoold in Parijs. Het paleis heeft een art decor uitstraling en is modern (retro) qua inrichting, jaren 70, zou ik zo zeggen. Vooral de prive vertrekken zijn echt super mooi met een binnentuin met planten en water en een aantal heel bijzondere zalen voor het ontvangen van diplomaten en andere gasten. De kelder was gemaakt als schuilkelder voor de pm en is ingericht met een nood slaapvertrek en allerlij kantoren voor communicatie ed tijdens oorlogen. Het is een erg gaaf gebouw met zeer bijzondere lichtval door een gevel met vierkante pilaren waar het licht doorheen komt. Niet erg duidelijk te omschrijven, maar voor deze bouwkundige aanzienlijk leuker dan het eeuwen oude werk.
Het andere museum waar wij naartoe zijn gegaan is het War remnants museum, met overblijfselen van de oorlog tussen Noord Vietnam en het Zuiden onder leiding van America. Naast tanks, vliegtuigen, helicopters en allerlei bommen die groter zijn dan je je kan voorstellen, heeft het museum een grote collectie foto's van fotografen genomen tijdens de oorlog met teksten erbij. Daarnaast gaat een heel deel van de foto's over alle gruwelijkheden die in die oorlog hebben plaatsgevonden. Zo aangrijpend dat het echt moeilijk was om naar te kijken en om de bijschriften te lezen. Er is heel veel mis gegaan in de oorlog en vooral veel misdaan, die museum richt zich vooral op wat de amerikanen de (noord) Vietnamezen hebben aangedaan, maar ook is een guillottine te zien uit de tijd van de Franse coloniale tijd en een aantal cellen uit een gevangenis zijn nagebouwd waarin Noord Vietnamezen gevangen in de oorlog met America werden opgesloten, de zgn tiger cages, zo klein waren ze.
Die oorlog is zeer tekenend geweest voor de geschiedenis van Vietnam, maar van de mensen nu krijg je toch veel sterker het idee dat het echt iets van het verleden is en dat zij hard bezig zijn met de toekomst, gelukkig maar.
De volgende dag hebben wij nog een bezoek gebracht aan de Cu Chi tunnels, die de Vietcong gebruikte in de oorlog met Amerika. Zij woonden, vochten en werkten in die tunnels en het is ze gelukt daar tijden door te brengen en daar vanuit te vechten zonder ontdekt te worden. Onze gids wist ons vanalles te vertellen over hoe zij te werk gingen en hoe zij daar woonden. De originele ingangen zijn zo klein dat een beetje een westerse man daar niet eens doorheen kan, maar via een nieuwe opening konden wij de tunnels we zelf in. Meestal was het rond 1 meter hoog, maar andere delen waren soms maar 50 cm hoog en zelfs voor een veel kleinere vietnamees moet dat nog verschrikkelijk zijn geweest. Het was super warm in die tunnels, dus ik hield het al na 30 meter ondergronds voor gezien, maar Jeroen heeft daar nog redelijk wat andere stukken gezien, het was echt heel klein en nauw, dus ook Jeroen kwam zwetend naarboven en moest zelfs op stukken kruipen op handen en voeten om er door te kunnen.
Tegenwoordig is er verlichting, maar dat was in die tijden ook niet. Ook keukens, ziekenhuizen en alles wat zij nodig hadden was ondergronds aanwezig en alleen 's nachts ging de Vietcong naar buiten, oa om voor eten te zorgen.
Om het geheel nog gruwelijker te maken werden ook nog een aantal van de traps gedemonstreerd waar vroeger dieren mee gedood werden en tijdens de oorlog vijandelijke soldaten. De putten met bamboe staken erin zijn wel bekend, maar andere roterende versies waren echt te erg om te zien. De ongelukkige persoon die erin viel kwam er niet levend uit volgens mij.
Het is het verleden van Vietnam en uiteraard wordt het allemaal gebracht vanuit de Vietnamese achtergrond waarin de ander per definitie het ergste was, maar na dit alles was ik wel even toe aan iets anders, neutralers.
Omdat onze tijd in Vietnam beperkt was hebben wij er voor gekozen vanuit HCMC per trein richting noorden (Hanoi) te gaan en alleen in 1 plaatsje onderweg te stoppen, namelijk in Hoi An. Dus per nachttrein vertrokken wij vanuit Ho Chi Minh City en kwamen na 15 uur treinen en een redelijke nacht aan in Hoi An. Nou had Nicole mij wel eens verteld dat zij ergens heel veel kleding had laten maken en k wist dat het een plaatsje aan de kust was, maar niet meer welke en onze keuze om naar Hoi An te gaan was vooral omdat het ons het leukste plaatsje leek waar wij over gelezen hadden. Pas in de trein las ik in de Lonely Planet dat Hoi An dus het kleding maak paradijs van Vietnam is, naast dat het een erg leuk frans coloniaal stadje is.
Dus, ja, jullie raden het al, wij hebben een hele garderobe uitbreiding bij ons nu. Hoi An ligt ongeveer halverwege Vietnam, op ongeveer 850 km van zowel Hanoi als HCMC.
Hoi An is klein en heel leuk om te zien door de vele oude, zeer kleurige huisjes. De eerste avond hadden wij geluk, omdat het die avond vollemaan was en dan vieren de Vietnamezen het Lunar festival met veel optredens van traditionele muziekanten en kinderen die Kung Fu demonstraties geven, maar ook is de straat verlichting uit en wordt alles verlicht met van die mooie, chinese lantarens, een prachtig en rustgevend gezicht.
Er zijn een paar hele leuke restaurantjes en dus honderden kleding winkeltjes waar alles wat je maar wilt op maat gemaakt kan worden. Het moeilijke is de juiste winkel te vinden, maar na 3 uitgeprobeert te hebben weten wij in elk geval een hele goede zaak die ik iedereen zou aanraden, dus voor wie nog naar Vietnam gaat weet ik een goed adres waar ze alles perfect kunnen maken. Dus bedenk vast van te voren wat je wilt hebben en neem des noods plaatjes mee, want het is echt spot goedkoop!!!!
Verder hebben wij vooral genoten van de leuke restaurantjes en het zwembad bij het hotel, want ook daar was het nog ruim 30 plus graden elke dag. De pas sessies waren dus wel een behoorlijke klus zonder airco in de winkel.
Ja, dus heel wat armer en met twee extra tassen vertrokken wij na 3 dagen weer per trein richting Hanoi. Nog een nacht in de trein en toen kwamen we om 5:00 (ja, in de ochtend) in Hanoi aan. Een hotel zoeken is om die tijd dus iets lastiger, maar gelukkig hadden wij weer een tussen persoon getroffen op het station die wel een leuk hotelletje wist en na wat onderhandelen over de prijs, want ja, in Vietnam moet/kan je voor alles onderhandelen, hadden wij een leuke kamer en konden nog even slapen.
Die middag bleek dat wij al de volgende dag op pad gingen, wij hadden van twee canadese jongens die wij in Cambodia hadden ontmoet gehoord dat een kayak tocht echt the best way was om Halong Bay te zien en wilden we met de tocht mee van die organisatie dan moesten we de volgende dag weg, want dat was de laatste tocht die zij maakten die maand. Later bleek dat dus niet waar te zijn, maar wat de reden was dat zij wilden dat wij de volgende dag gingen is nooit duidelijk geworden.
Na al die weken in Azie is het ons een absoluut raadsel waarom de mensen hier nbiet gewoon eerlijk kunnen zijn over dingen, want overal wordt je voorgelogen en afgezet. Het schijnt in de cultuur te horen, maar is voor ons eerlijke nederlanders erg vermoeiend. Dat afzetten kan ik mij nog wat bij voorstellen en afdingen op de prijs hoort er gewoon bij, maar dat voorliegen is echt wel vervelend soms, dan denk je echt zeg nou maar gewoon wat er is, dat komt het echt wel goed, maar dat doen ze echt niet. En als er dan een paar keer wat gebeurt daardoor dan is het wel eens lastig om vriendelijk te blijven, maar goed, wij hebben ons geduld duidelijk geoefend hier.
Waar het dus om ging: Halong Bay is een baai aan de kust van Vietnam ter hoogte van Hanoi met honderden lime stone formaties en het leuke van het zien per kayak is dat je echt door de grotten heen kan en alles van hel dicht bij kan zien. Het leuke van de organisatie waar wij dus mee gingen is dat je in een kampje met tenten op het strand van een eilandje slaapt.
Vanuit Hanoi gingen wij per bus naar de kust en toen per boot naar het gootste eiland daar, Cat Ba eiland, en vandaar per kleine boot naar het kamp strand. Ja, het had iets weg van Expedition Robinson (survivor voor de amerikanen), maar dan met tenten op het strand en een kok die super lekker vietnamees eten kon maken. Vanaf het strand hebben wij een aantal tochten in de omgeving gemaakt en daar naast de oneindige limestone formaties ook een aantal floating villages en grotten gezien.
Het kayakken in de stroming op zee viel niet mee, ja mijn roeiverleden is toch echt wel erg lang geleden en daarbij is kayakken wel even heel iets anders, de stroming helpt trouwens ook niet mee. Gelukkig hadden Jeroen en ik samen een twee persoons kayak, dus kon ik mijn power engine in de rear end het meeste werk laten doen, want ik had direct weer last van mijn rsi schouders en die was ik toch al weer bijna vergeten (samen met alle afstudeerdrama's). Het was super mooi allemaal en die dorpjes zijn echt heel bijzonder. Stel je eens voor als kind op te groeien in een huisje op het water, de staat is de zeer en om ergens te komen, zoals school, moet je per roeibootje. De kleine kinderen zullen wel snel leren zwemmen, want zelfs de hele kleintjes lopen gewoon rond over het flonder bij het hutje waar zij in wonen en ze hebben echt geen hekjes.
En na de kayak tochten kwamen wij weer terug op het eiland, gingen lekker zwemmen in de zee en daarna douchen onder een perfecte douche op het strand, terwijl ons eten werd klaar gemaakt. Wat een luxe even niet te hoeven uitzoeken waar je nu weer gaat eten. Elke avond aten we weer met een andere groep, heel gezellig om alle reisverhalen en ervaringen van iedereen te horen.
Het enige wat wij hier van SARS hebben gemerkt zijn de verhalen van mensen in Vietnam geweest die naar China zouden gaan en dat niet mochten en toen maar naar Vietnam waren gekomen, dus nee wij zijn nog niet ziek, hebben niets gemerkt en het is overal zo rustig. Het is mij een raadsel waarom mensen weg blijven, want in Vietnam is echt geen SARS gevaar meer en in Bangkok (Thailand) al helemaal niet.
De volgende tocht volgde na anderhalve dag Hanoi. Wij hebben vooral een beetje rustig aan gedaan en rond gelopen in de Old Quaters, de oude handelsbuurt van Hanoi waar de straten de naam hebben van hetgeen daar vroeger verkocht werd. Dus hele straten met ijzerwarenwinkels, of kledingzaken, of papierwaren etc etc. Daarnaast zijn we nog een avond naar het water puppet theatre geweest. Super cool, moet ik zeggen. Heel bijzonder hoe ze dat doen. Die poppen bewegen dus allerlei kanten op in het water en worden bestuurd door in totaal 11 mensen, dus kan je nagaan wat een drukte dat daar achter moet zijn. Die mensen staan dus in het water en soms zijn er wel 6 of meer poppen tegelijk in beeld die dus elk door 1 persoon worden bestuurd. Ze laten verschillende scenes zien uit het Vietnamese leven, die erg typerend zijn, zoals het planten van rijst en kinderen op waterbuffels. Echt leuk om te zien en de live band met traditionele muziek maakt het heel bijzonder.
Sapa, onze volgende bestemming, ligt een paar honderd kilometer ten noordwesten van Hanoi. Per nachttrein duurde het ongeveer 8 uur. Op 23 mei vertrokken wij uit Hanoi om op 24 mei, mijn verjaardag, heel vroeg in de ochtend, in Lao Cai aan te komen, een plaatsje op de grens met China. Vanaf daar gingen wij met de minivan van de reis organisatie naar Sapa, 1,5 uur rijden over 35 km, bergop, dus met super mooie uitzichten over de rijstvelden in de vallei. In Sapa was het eindelijk een beetje koeler en mijn verjaardag hebben jeroen en ik gevierd met een zwitsers stel die met dezelfde tocht meewaren in een bakkerij/cafe/restaurant met heerlijke taartjes, sandwiches en wat dan ook Frans. De jongemensen die daar werken zijn opgeleid op een school voor minder bedeelde Vietnamese jongeren. Heel gezellig en erg lekker eten. Mijn verjaardagstaart was natuurlijk niet zoals iedereen van mij gewend is, maar een chocoladecake met chocolade frosting was een priam alternatief op zo'n vreemde plek.
In de middag vertrokken wij met onze gids de heuvels in. Wij hadden een 3 daagse tocht geboekt door de heuvels en langs bergdorpjes rond Sapa met overnachtingen in de dorpen bij een gezin thuis.
Het eerdte deel van de tocht liepen wij samen mjet het zwitserse stel en hunb gids, dus dat was erg gezellig. De tocht ging eerst langs de weg en daarna tussen de rijstvelden door de vallei in. Overal waren mensen aan het werk in de rijstvelden, vooral met het verplaatsen van de rijst van de eerste velden, die te vol werden, naar de tweede velden waar de plantjes verder uit elkaar worden gezet zodat ze ruimte hebben om te groeien. Dat is zo'n mooi gezicht, al dat groen en dan die mooi geklede mensen, dat moet je echt zien. De kinderen zwaaien vaak en roepen hallo naar alle toeristen, al hoorden wij later van de gids dat veel kinderen bang zijn van westerse mannen, omdat die overal haren op hun lichaam hebben, zoals op benen en armen en borst en als ze dan ook nog een baard hebben dan vinden ze dat echt eng, net een aap zei onze gids.
Het dorpje waar wij de eerste nacht sliepen was erg klein, zoals alle anderen daar. Het gezin wara wij sliepen was niet gekleed in de kleding van hun stam, dus ongetwijfelt iets moderner dan de medebewoners. Wij sliepen op zolder, op matrassen op de grond onder een muggennet, terwijl het hele gezin en de gids beneden sliepen. De douche was een heerlijk verfrissende bak koud water met een kopje om het over je heen te gieten, maar na een paar uur gelopen te hebben in de warme zon was dat heerlijk en in plaats van een eigen wc bij het huis haddden zij daar een aantal dorps wc's, prima schoon en het stroompje water wat langs de wc's liep kwam door de wc geul heenlopen, waardoor het dus direct weg gespoeld werd de rivier in, waar wij dus wel konden zwemmen als wij dat wilden, nou, ja, niet dus, aangezien dat direct riool, was plaats etc etc is.
Het avondeten was een waar feestmaal. De gids zorgde samen met het gezin voor het eten. Eerder op de dag was een box met spullen naar het dorp gebracht voor ons en de gids en dat samen met het eten van het gezin zelf werd omgetoverd in een maaltijd bestaande uit rijst en talloze bordjes met dingen om erbij te eten. Iedereen krijg teen bakje en je neemt gewoon wat je wilt. Het waren gerechten met groenten en vlees en frietjes en tufo en nog veel meer. Allemaal super lekker en ondr het genot van een, eigenlijk helemaal niet zo lekker, glaasje rijstwijn. Onze gids drong nogal aan dat wij ook dronken en zeker omdat ik jarig was, want ja, er moest met iedereen geproost worden. Dus wij wat gedronken en toen echt een hele tijd moeite moeten doen om niet meer te hoeven drinken. En wat het leukste was was dat de gids had verteld dat ik jarig was, dus ik kreeg een heel mooi bosje verse bloemen van en van de dochters, echt zo leuk. Uiteindelijk waren wij volgens mij met meer dan 10 mensen, wij en de gids en de moeder en vader van het gezin en iets van 5 kinderen, al kon het best dat een een vriendje of vriendin was, want relaties zijn daar abdsoluut onduidelijk.
Het was in elk geval erg gezellig en wij waren zo moe van de ontzettend vroege ochtend en het lopen dat wij als een blok in slaap vielen.
De tweede loopdag was een lange dag met fantastische vergezichten over de rijstvelden en heuvels en een lunch op een rots in de rivier. Totaal hadden we iets van 7 uur gelopen en het laatse stuk was een uur lang bergaf en we wisten al dat wij de volgende ochtend dat zelfde stuk weer opmhoog zouden moeten lopen, dsu dat was wel even zuur. Want met name in de laatst5e vallei waar wij sliepen was het toch erg warm en vochtig, dus behoorlijk zwaar om te lopen en slapen, trouwens. Eindelijk aangekomen wilden wij dan ook geen stap meer zetten en hebben na een goede wasbeurt in wederom heerlijk koud water op de veranda genoten van wat er om ons heen gebeurde, zoals de vrouw van het huis die even de baby eendjes op ging halen uit het watertje vlakbij. Wij denken dat die eendjes zo jong bij hun moeder vandaan gehaald worden dat zij die vrouw als hun moeder gaan zien en weten dat als zij roept dat zre moeten komen en dan eten krijgen, want dat was ook zo, dus na wat geroep en gekir van die vrouw kwam een groep van zeker 20 kleine eendjes voor haar uitwaggelen het tuinpaadje op. Verder kwamen er allerlij kinderen en waterbuffelo's en ander wild langs en kinderen op waterbuffels en alle mensen van het dorp kwamen langzaam aan terug van de rijstvelden (ja, op zondag, het werk stopt daar natuurlijk niet in het weekend). Het eten was weer een waar feest, heerlijk, alleen jammer dat contact met het gezin erg moeilijk was omdat niemand ook maar een beetje engels sprak, dus wij probeerden wel via onze gids wat te vragen en zeggen, maar dat wil dan toch niet zo makkelijk. De nacht was iets minder omdat het zo warm was dat slapen wel een beetje moeilijk was, maar op zich lukte dat na 7 uur lopen ook nog wel.
De laatste ochtend moesten wij dus 600 meter bergop in de brandende zon en zeker 35 graden, dus dat was echt even super afzien. Geen enkele boom onderweg om iets van schaduw te geven, dus gewoon doorlopen en hopen dat het snel voorbij is. Anderhalfuur verder waren wij boven en extreem blij, kan ik wel zeggen. Het laatste stuk terug naar Sapa ging per Jeep, een waar avontuur, maar met extreem mooie uitzichten overr de vallei en de werkende mensen in de rijstvelden. Elk dorp is zo ongeveer van een andere bergstam, dus kleed zich in hun speciale kleding, wat het een extra leuk gezicht maakt.
Moe en blij weer iets te hebben gedaan kwamen wij in Sapa aan waar wij tot het eind vcan de middag zouden blijven en dan per minibus teurg naar de trein en de nachttrein terug naar Hanoi. De middag hebben wij maar doorgebracht in ons favoriete cafe/restaurantje, Baquette & Chocolat, waar wij natuurlijk wat lekkers en lunch moesten nuttigen.
De treinreis terug was lekker rustig, vertrek om 21:00 en aankomst om 5:00 in de ochtend, dus lekker geslapen. Ons vliegtuig naar Bangkok vertrok nog dezelfde dag, dus de ochtend in het cafetje bij het reiburo nog moe zitten zijn en toen naar Bangkok waar wij 27 mei aankwamen.
Daarna 2 dagen uitrusten en uitzoeken wat wij wilden gaan doen en ja, nog iets anders doen, maar dat mag ik niet vertellen van Jeroen.
Onze laatste, tropische, bestemming werd krabi, in het zuiden van Thailand. Omdat er zo weinig toeristen zijn op het moment, door SARS en het laagseizoen (wan thet is het regenseizoen hier nu, wat je niet merkt omdat het veel regent, maar alleen omdat het iets minder warm is, maar nog meer benauwd) zijn er goedkope deals als je een vlucht en hotel samen boekt.
Wij zijn dus vandaag net terug gekomen van 5 dagen Krabi. Ons plan was nog een aantal dagen naar een eiland te gaan, maar de eerste dagen was het niet zulk mooi weer, dus hadden wij maar besloten op het vaste land te blijven (ja, Jeroen was eigenlijk gewoon bang voor slecht weer op de boot, want ja, dat open water vindt hij toch eigenlijk maar niets, hij werd al bijna zeeziek in de kayak in Halong Bay en de golven daar waren nog echt kinderspel) en na de geboekte 2 nachten in het hotel dat bij de deal kwam vonden wij een veel goedkoper en veel leuker resort met een super cool zwembad en leuke kamer. Het weer werd ook beter, dus wij hebben de laatste dagen gewoon heel relaxt bij het zwembad gehangen, wat wil je nog meer. Het stadje was behoorlijk scheveningen achtig, dus niet veel aan, maar wel met een aantal goede italiaanse restauranten en een super italiaanse ijs-toko, dus dat was even geen rijst en groenten, maar pasta en pizza en vooral, lekkere pizza!!! Het was wel prettig dat het laag seizoen is, want anders zijn dat soort plaatsen echt niet te betalen en ontzettend druk en nu was het overal extreem rustig en te betalen voor ons arme sloebbers??!!
Vanochtend moesten we helaas ons tropisch oord verlaten en nu zijn wij weer terug in een bewolkt Bangkok. We hadden wel even de geheime zaken af te ronden hier, ja, dat moet Jeroen maar vertellen, en hebben heerlijk geluncht in de mall met de geheime zaak en oa zaken als Bally, Louis Vutton, Gucci etc etc. Wel leuk is dsat je hier die zaken niet uitgekeken wordt als je zelf geen Dior aan hebt, zoals ze doen op de PC hoofdstraat in Amsterdam.
Je kan hier nog eens leuk semi chique en betaalbaar eten, en shoppen.......
Nu nog 2 dagen hier, morgen een rustig dagje en een avondje op bezoek bij een goede bekende in zijn nieuwe apartement hier in Bangkok en donderdagavond laat vertrekken wij naar Nederland, dus vanaf vrijdagochtend zijn wij er weer.
Jeroen heeft nog een weekje vrij om bij te komen en ik logeer nog even bij hem tot mijn huisje de 15e weer vrij komt.
Tot snel allemaal en ik hoop dat jullie het leuk vonden om over onze avonturen te lezen.
Groetjes, Jenny en Jeroen.
Ho Chi Minh city (Saigon), Vietnam
02|12|03
Ho Chi Minh city (Saigon), Vietnam
11|05|03
Ja, daar zijn wij dan wel, maar de verhalen gaan nog over Cambodia......
lees reisverslag
Pnom pehn, Cambodia
02|12|03
Wat dacht je van het strand in Cambodia, super relaxed, wie had dat gedacht....
lees reisverslag
ga naar het nieuwsarchief >>